Ένας ακόμη στίχος

Ένας ακόμη στίχος από τα χείλη απόψε θε να βγει
Μα του’ κλεισες το δρόμο…
Ένας ακόμη στίχος από τα χείλη απόψε δε θα βγει
Στο νου σαν πεύκο γέρικο
θα πα και θα ριζώσει…

Τώρα πια κανείς δε θα μπορεί να βρει
Τι κρύβεται από κάτω..
Οι τελικές ταφόπλακες έπεσαν,
Και ποιος θα τις σηκώσει;
Ποιο εργαλείο ειν’ ικανό θρύψαλα να τι κάνει;

Ω, νου μου νοσηρέ, κυρίαρχε των πάντων,
Υπήρξα άτυχος πολύ και μ’ έκανες εχθρό σου…
Μου ρούφηξες κάθε ανάσα ζωής και μ’ άφησες μονάχο…
Μονάχο μου ν’ ακροβατώ στην πιο λεπτή κλωστή
Και ήξερες… και γνώριζες…
Δεν ξέρω ισορροπία…

Τώρα πια μόνο πτώση…
Πτώση στο πιο βαθύ σκοτάδι απομένει
Και ήδη η αρχή έχει γίνει…
Συμπάθεια καμιά από μέρους σου…
Γιατί;

Κάποτε υπήρχαν σάρκα κι αίμα
Σε αυτό το άψυχο κορμί
Θυμάσαι;
Φυσικά και όχι…
Δε βρίσκεσαι εδώ απόψε για να θυμηθείς…

Ω, νου μου νοσηρέ, απασχολημένος είσαι…
Διασκεδάζεις με το κουφάρι που δημιούργησες,
Το νέο σου παιχνίδι…
Ποιος θα μπορούσε αν βρει χαρά σε κάτι αθεράπευτα νεκρό;
Ω, νου μου νοσηρέ… εσύ μονάχα!

Μα ο χορός ξεκίνησε κι εσύ ο καβαλιέρος…
Πάντα σου άρεσε εσύ να οδηγείς…
Στο δρόμο της καταστροφής
Προορισμός ο εκούσιος θάνατος…
Ξέρεις καλά τα βήματα… ξέρεις καλά το δρόμο…

«Βοήθεια» απόψε κράζει το είναι μου όλο,
Μα από τα χείλη κάτι αν αντηχεί είναι ξερό ένα «Όχι…»
Ω, νου μου νοσηρέ, κυρίαρχε των πάντων…
Χόρτασε από νωρίς και τέλειωσέ το απόψε…

Ε.Κ. 12/09/2008