Η Γνωριμία

Εσύ που πάντα ξέρεις ποιον δρόμο να διαλέξεις,

Ίσως απόψε βρεις σύντροφο πιστό κι επίμονο,

Μέχρι να περάσεις την είσοδο…

Πρωτόγνωρο για σένα!

Δεν θες παρέες προτού μπεις

Δεν έχεις συνηθίσει…

Μα κάποιος είναι εκεί …

Νιώθεις την κίνηση του αέρα τη στιγμή του καλέσματος

Ήρθε κοντά σου,

Αυτή τη φορά σε βρήκε εκείνος…

Είναι εκεί…είσαι εκεί…

Σαν μια σκύλα που παρά τη δίψα και την πείνα της

Μένει εκεί για τα μικρά της…

Μένεις ακίνητη.

Το πέπλο που σε τυλίγει,

Αυτό το άλλοτε αέρινο πέπλο,

Είναι πλέον ασήκωτο, άκαμπτο και αυτό,

Σαν Εσένα …

Σου ταιριάζει καλύτερα…

Κι αυτός;

Άρχισε να σου μιλάει, δείχνει να σε γνωρίζει καλά…

Μα το βλέμμα του;

Σίγουρα δεν έχει ιδέα !

Τι και αν η σκιά που τον τυλίγει είναι δικό σου παιδί;

Σίγουρα δεν έχει ιδέα…

Κι εσύ;

Εσύ ΝΑΙ…ξέρεις … γνωρίζεις !

Και απορείς που στα μάτια αυτά που σε κοιτούν,

Ξεθωριάζουν όλο και πιο γρήγορα αυτές οι νεκρές και ματωμένες πεταλούδες,

Αυτές που πάντα αναγνώριζες,

Αυτές που εσύ ρίζωσες εκεί…

Κι εσύ είσαι πλέον θεατής

Τις παρακολουθείς την ώρα που σβήνουν

ανήμπορη να κάνεις κάτι…

Τώρα βλέπεις το δικό σου είδωλο…

Ένα είδωλο που ξεκίνησε σαν κάτι απόμακρο και θολό,

Ένα είδωλο που καθαρίζει τόσο που φοβάσαι …

Φοβάσαι Εσύ;

Κι όμως…

Φοβάσαι Εσύ!

Σκέφτεσαι να τρέξεις,

Κι όμως… δεν μπορείς να ξεφύγεις!

Αυτά τα μάτια σε φυλάκισαν τη στιγμή ακριβώς που σε «ΕΙΔΑΝ»…

Και η είσοδος;

Είναι ακόμα εκεί!

Και ο φράχτης;

Κι αυτός εκεί!

Πολύ ψηλός πλέον για το βάρος σου…

Έχασες πολύτιμο χρόνο.

Και η γνωριμία…

Μόλις ξεκίνησε…!!!

 E.K. 19-10-2010