Πνιγμός

Σου κόβεται η ανάσα

Μα αέρας πουθενά

Τα δυο σου χέρια γίναν

Σφιχτή λαιμού θηλιά

Η μοίρα που σε λύτρωσε

Το τίμημά της ζήτησε

Το δέμα της ξετύλιξε

Και γίνηκε σκιά…

Και το μυαλό ταξίδεψε

Και η φωνή πια μίλησε

Και αυτό που πάντα ζήταγες

Δεν βρίσκεις τώρα πια…

Να είναι έτσι όμως;

Παραπλανά ο φόβος;

Δεν ξέρεις τώρα πια…

Δεν βρίσκεται εκεί πια…

E.K.