Κλινική άρρωστων ψυχών

Παγωμένα πατώματα, καθρέφτες σε ψυχρούς τοίχους

Και εσύ είσαι εκεί

Σιωπή τόσο ηχηρή σαν την πιο δυνατή κραυγή

Και εσύ είσαι εκεί…

Πνίγεσαι…

Ούρλιαξε! Τρέξε!

Προσπαθείς να ξεφύγεις αλλά είσαι ακόμα εκεί…

Οι πόρτες σιδερένιες και βαριές, αδύνατο να τις ανοίξεις

Κι έτσι μένεις ακόμα εκεί…

Σιγά σιγά σαπίζεις…

Πόσο μακριά είναι ο θάνατος;

Αλήθεια αναρωτιέσαι πόσο μακριά;

Μα ποιος γλίτωσε από την ανίατη σήψη;

Νομίζεις ότι βλέπεις καθαρά; Κι όμως…

Ένας τυφλός σου γνέφει από μακριά

Και εσύ είσαι ήδη εκεί…

Ανόητε!

Το σάπιο σου είδωλο κατασπάραξε το ανήμπορο εγώ σου…

Και έτσι θα παραμείνεις για πάντα εκεί…

Οι πόρτες πλέον χτίστηκαν…

Αντίο.

 Ε.Κ. 27-05-2008