Ένα σκοτεινό παραμύθι

Κάποτε πήραν ένα κομμάτι του μυαλού σου

Και όλοι όσοι εμπιστευόσουν τυφλά

φύτεψαν μία ψευδαίσθηση

«Η ζωή είναι ένα παραμύθι»…

Κάποτε ήσουν τόσο τυφλός και ανήμπορος

μπροστά στη λάμψη αυτής της ψευδαίσθησης

που σαν παραισθησιογόνο έδρασε

και στην κρίσιμη διασταύρωση

ακολούθησες δίχως σκέψη το δρόμο που σου υπέδειξαν

Περπάτησες γυμνός και ξυπόλητος σε αυτό το μονοπάτι

Γιατί απλά οι λέξεις Ντροπή, Φόβος, Πόνος

Ήταν άγνωστες στο δικό σου παραμύθι

και ένιωθες τόσο προστατευμένος

τόσο ελεύθερος

τόσο ευτυχισμένος… κάποτε…

Και ύστερα ήρθε παγωνιά…

και πάγωσες

και ύστερα έπεσε ομίχλη…

και χάθηκες…

και κάπου εκεί ο δρόμος σου γέμισε γυαλιά

και εσύ ανήμπορος, απροστάτευτος τα πάτησες όλα.

Ένιωσες κρύο και πόνο πρώτη σου φορά,

Ένιωσες τη σάρκα σου να σκίζεται,

γνώρισες τη μυρωδιά του αίματος…

Και τι είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα;

Νιώθεις φόβο;

Και είσαι ακόμα στην αρχή…

Έχεις σταματήσει να προχωράς…

Ξαφνικά ακούς ψίθυρους,

Ψίθυρους που γίνονται φωνές

Τρέμεις, πονάς, φοβάσαι… αλλά ελπίζεις…

Νομίζεις ότι θα σωθείς…

Πόσο αθώος είσαι ακόμα αλήθεια…

Η ομίχλη ξαφνικά χάνεται…

Κι εσύ βρίσκεσαι γυμνός και πληγωμένος

Ανάμεσα σε σκιές και σε σάπιες ανθρώπινες μορφές…

Οι φωνές αντικαταστάθηκαν από γέλια…

Σε κοιτούν, σε δείχνουν και γελούν…

Και τί είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα;

Νιώθεις ντροπή;

Και είσαι ακόμα στην αρχή…

Ξαφνικά ο αέρας γέμισε καπνούς και στάχτες…

Δεν μπορείς να αναπνεύσεις…

Πνίγεσαι…

Πνίγεσαι από τις στάχτες του ίδιου σου του παραμυθιού…

Τι ειρωνεία αλήθεια…

Λυπάμαι για τη χαμένη σου αθωότητα

Καιρός να την πενθήσεις…

Προσπαθείς να θυμηθείς πως βρέθηκες εδώ

Όλα σου φαίνονται ξαφνικά τόσο οικεία…

Τα γέλια πλέον σταμάτησαν να βγαίνουν από τα σάπια στόματα…

Κανείς δεν περιγελά κάποιον όμοιο του…

Τώρα πια είσαι δικός τους…

Κάποτε πήραν ένα κομμάτι του μυαλού σου

Και όλοι όσοι εμπιστευόσουν τυφλά

φύτεψαν μία ψευδαίσθηση:

«Η ζωή είναι ένα παραμύθι…»

Ένα σκοτεινό παραμύθι…

E.K.